เคยได้ยินมานาน

อ่านมาก้อหลายเอ็นทรี่

ว่าเศร้านัก เศร้าหนา

พอฟังแล้ว...

มันเศร้าจิงคับ

พึ่งรู้ว่าเหนี่อยแค่ไหน...ที่ต้องใช้ชีวิตลำพัง

มันก้อจิงนะ

อยู่ด้วยกันมาสี่ ห้าปี

ตอนนี้อยู่คนเดีียว

พึ่งรู้ว่าเหนื่อยขนาดนี้

ไม่เคยใช้ชีวิตคนเดียวมานานเกินไป

ฟ้าทุกเช้ามันอ้างว้าง...ตั้งแต่เธอจาก

ชีวิตต้องเดินก้อรู้...แต่ไม่รู้จะ้เดินเพื่อใคร

เพิ่งรู้ว่ากอดมันหวาน...เมื่อเธอนั้นไปไกลลับตา

พิมพ์แล้วก้อนึกถึงเอ็นทรี่แรก

กว่าจะรู้...
ว่าโลกนี้มันกว้าง...ก็ต่อเมื่อเราได้ออกเดินทาง

กว่าจะรู้...
ว่าคุณค่าของอะไรสักอย่าง...ก็ต่อเมื่อเราได้้เสียมันไป

กว่าจะรู้...
ความหมายของฟ้าหลังฝน...ก็ต่อเมื่อเราผ่านพ้นมันมาได้

กว่าจะรู้...
ว่ามีเรื่องราวอีกมากมาย...ก็ต่อเมื่อเราเปิดใจรับมัน

กว่าจะรู้...
ในหนังสือมีอะไร...ก็ต่อเมื่อเราได้ลองเปิดอ่าน

กว่าจะรู้...
ว่าเสียงหัวเราะมีค่า...ก็ต่อเมื่อเราเสียน้ำตาเข้าสักวัน

กว่าจะรู้...
ถึงความในใจของกันและกัน...ก็ต่อเมื่อเราได้พูดมันออกไป

กว่าจะรู้...
ว่าทุกคำพูดหมดความหมาย...ก็ต่อเมื่อคนคนนั้นได้จากเราไป