อ่านชื่อเอ็นทรี่(ครึ่งแรก) แล้วรู้สึกเหมือนเป็นเด็กๆ
เขียนเรียงความ ส่งคุณครู
มาเริ่มกัน อย่าได้เสียเวลา
นี้คือกระเป๋า เอาไว้ใช้ยามไม่ต้องแบกหนังสือเล่มใหญ่ๆไปเรียน ใส่สมุดโน็ตก็พอเพียง
อันนี้เป็นเป้ แบ็กแพค เอาไว้ใส่ หนังสือเล่มโต และแลปท๊อปไปเรียน
จริง จริง แล้วเวลาธรรมดา ไม่ไปเรียน จะไม่พกกระเป๋า สิ่งเหล่านี้จะเก็บไว้ในกระเป๋ากางเกง
กระเป๋าตัง บางได้อย่างใจ
เริ่มกันทีโทรศัพท์สุดยักษ์ ใช้ได้หลากหลาย
กุญแจห้อง พร้อมkeycardเอาไว้เข้าบ้าน
ไอพอด เพราะเราเป็นอินเทรน
ถุงดินสอ (เก็บใส่กระเป๋า เวลาไปเรียน)
ชำแหละมันออกมา มีเครื่องเขียนร้อยแปด (แต่ใช้จิง อยู่อันเดียว)
สมุดโน๊ตคู่ใจ ห้าวิชาในเล่มเดียว หึหึ (ใช้จิงไม่กี่หน้า พกๆไปงั้นแหละ)
จบ แบ๊กแูุถก ขอแถก อาหาร กะ โขม กะ ดา กะ Melody ต่อละกันครับ หึหึ จำไม่ได้หรอกว่าเล่นกันมารึุยัง ถ้ายัง แล้วมีเวลาก็ลองเล่นกันดู
ดูชื่อคนแุถกแล้วหลายๆคนอาจมีข้อกังขา ว่าทำไมต้องแถกแต่สาว สาว
หึหึ
มี hidden agenda รึป่าวหลายคนอาจสงสัย
อันนี้เราก้ไม่รู้
ไหนๆ ก็ ไหนๆละ
ดองมาหลายวัน เอาเรื่องนี้ไปอ่านอีกเรื่อง
---
ทุกๆวันนี้เบื่อการกระทำแบบ digital สิ้นดี
แต่ก็หนีมันไม่พ้น และไม่เคยคิดจะหนี
ทุกวันนี้ เราติดต่อกันผ่าน โลกที่ไม่มีความต้องการทางกายภาพ
แม้แต่คุยกะเพื่อนในห้อง
บางครั้ง เราคุยกันผ่านทาง สายแลน ผ่านคีย์บอร์ด ผ่านจอคอม
เราใช้อุปกรณ์ต่างๆมาอำนวยความสะดวก
จนลืมความClassicของโลกAnalog
ดังนั้น
วันนี้ เชิญทุกทั่นเข้าสู่โลก analog ของผม
ในห้อง lecture วิชา creative communication
ใจได้พาผมไม่ยังโลกที่ไม่เคยไป
หน้าแล้วหน้าเล่า
ผมได้บันทึกเรื่องราว เสียงพูด บรรยากาศ ภายในห้องนั้น
ลงสมุด
สมุดที่ควรจะใช้จดความรู้ กลับกลายเป็นสมุดแห่งจินตนาการ
เวลาได้ผ่านไป
ชั่วโมงแล้ว ชั่วโมงเล่า
จากห้องเรียน
ถึงบ้าน
ณ ระเบียง อันกว้างขวาง ในค่ำคืนอันมืดมิด
แสงเมฆบนท้องฟ้าได้บดบังแสงจันทร์
วิวจากระเบียงห้องเตือนให้ผมคิดถึงอะไรบางอย่าง
อะไรที่ผมไม่เคย คิดว่ามันจะวิ่งผ่านเข้ามาในหััว
มันเกิดขึ้นโดยพลัน ยามเฝ้ามอง
ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา ตามท้องถนน
แสงไฟ เล็ดลอดจากบ้านเรื่อนผู้คน
ต้นไม้ ปลิวไหวไปตามจังหวะของสายลม
แสงจาก ไฟข้างถนนได้ ส่องกระทบ ใบไม้ พื้นถนน และ...
ดิน
ดินที่อยู่ในฟุตพาธ (foot path)
ดินที่เป็นจุดยืนของต้นไม้
ดินที่เป็นจุดกำเนิดของสรรพสิ่ง
และนี่ คือสิ่งที่แล่นเข้ามาในหัว
และมันก็แล่นออกไป
ตัวหนังสือสีฟ้านั้น ไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นคือ ผมได้ลืมความรู้สึกยามเด็ก
ที่ถอดรองเท้า ออกเิดินเล่นไปรอบๆบ้าน
เหยียบย่ำไปบนผืนดิน
เหยียบไปโดยไม่กลัวฝุ่น ไม่กลัวความสกปรก
ฝ่าเท้าสัมผัสกับดิน ทราย ฝุ่น หิน
สัมผัสกับธรรมชาติ สัมผัสกับรายละเอียด
รายละเอียดที่เมื่อเราอยู่สูง
สูงเกินไป
จนเราไม่อยากไปสัมผัสกับมันอีก
อยากจะลงมาอยู่บนดิน
สัมผัสกับรายละเอียด
รายละเอียดที่ห่างหายไปนาน
ถ่ายไว้นานแล้ว แต่เข้ากับเอ็นทรี่นี้
เลยเอามาใส่
by me
สวัสดี
ป.ล. เสียงเพลงจากเอ็นทรี่ที่แล้ว จะมาทำให้เอ็นทรี่นี้(ครึ่งหลัง) สวยงามยิ่งขึ้น เพราะเพลงได้บ่งบอกถึงความผูกพันของผมกับพื้นดิน
ได้อย่างดีทีเดียวี
แต่ก็หนีมันไม่พ้น และไม่เคยคิดจะหนี
ทุกวันนี้ เราติดต่อกันผ่าน โลกที่ไม่มีความต้องการทางกายภาพ
แม้แต่คุยกะเพื่อนในห้อง
บางครั้ง เราคุยกันผ่านทาง สายแลน ผ่านคีย์บอร์ด ผ่านจอคอม
เราใช้อุปกรณ์ต่างๆมาอำนวยความสะดวก
จนลืมความClassicของโลกAnalog
ดังนั้น
วันนี้ เชิญทุกทั่นเข้าสู่โลก analog ของผม
ในห้อง lecture วิชา creative communication
ใจได้พาผมไม่ยังโลกที่ไม่เคยไป
หน้าแล้วหน้าเล่า
ผมได้บันทึกเรื่องราว เสียงพูด บรรยากาศ ภายในห้องนั้น
ลงสมุด
สมุดที่ควรจะใช้จดความรู้ กลับกลายเป็นสมุดแห่งจินตนาการ
เวลาได้ผ่านไป
ชั่วโมงแล้ว ชั่วโมงเล่า
จากห้องเรียน
ถึงบ้าน
ณ ระเบียง อันกว้างขวาง ในค่ำคืนอันมืดมิด
แสงเมฆบนท้องฟ้าได้บดบังแสงจันทร์
วิวจากระเบียงห้องเตือนให้ผมคิดถึงอะไรบางอย่าง
อะไรที่ผมไม่เคย คิดว่ามันจะวิ่งผ่านเข้ามาในหััว
มันเกิดขึ้นโดยพลัน ยามเฝ้ามอง
ผู้คนเดินผ่านไปผ่านมา ตามท้องถนน
แสงไฟ เล็ดลอดจากบ้านเรื่อนผู้คน
ต้นไม้ ปลิวไหวไปตามจังหวะของสายลม
แสงจาก ไฟข้างถนนได้ ส่องกระทบ ใบไม้ พื้นถนน และ...
ดิน
ดินที่อยู่ในฟุตพาธ (foot path)
ดินที่เป็นจุดยืนของต้นไม้
ดินที่เป็นจุดกำเนิดของสรรพสิ่ง
และนี่ คือสิ่งที่แล่นเข้ามาในหัว
และมันก็แล่นออกไป
ตัวหนังสือสีฟ้านั้น ไม่ใช่ประเด็น
ประเด็นคือ ผมได้ลืมความรู้สึกยามเด็ก
ที่ถอดรองเท้า ออกเิดินเล่นไปรอบๆบ้าน
เหยียบย่ำไปบนผืนดิน
เหยียบไปโดยไม่กลัวฝุ่น ไม่กลัวความสกปรก
ฝ่าเท้าสัมผัสกับดิน ทราย ฝุ่น หิน
สัมผัสกับธรรมชาติ สัมผัสกับรายละเอียด
รายละเอียดที่เมื่อเราอยู่สูง
สูงเกินไป
จนเราไม่อยากไปสัมผัสกับมันอีก
อยากจะลงมาอยู่บนดิน
สัมผัสกับรายละเอียด
รายละเอียดที่ห่างหายไปนาน
ถ่ายไว้นานแล้ว แต่เข้ากับเอ็นทรี่นี้
เลยเอามาใส่
by me
สวัสดี
ป.ล. เสียงเพลงจากเอ็นทรี่ที่แล้ว จะมาทำให้เอ็นทรี่นี้(ครึ่งหลัง) สวยงามยิ่งขึ้น เพราะเพลงได้บ่งบอกถึงความผูกพันของผมกับพื้นดิน
ได้อย่างดีทีเดียวี
